Bikkeltje - een stoer meisje
Bikkel

bik-kel, (de) (mv: bikkels)
1 - persoon met veel doorzettingsvermogen; zo hard als een bikkel
2 - tegenovergestelde van een slapjanus

Abonneren

Wil je de columns blijven volgen? Meld je aan en ontvang automatisch een berichtje als er een nieuwe column wordt geplaatst.

Nieuws

Trieste column over zieke ziekenhuiscommunicatie op www.koekemokke.nl/?p=1089

Inspirerende TedTalk van Marc de Hond: http://www.youtube.com/watch?v=_wCLIfdsmpE 

Ontroerend: vader neemt gehandicapte dochter mee tijdens het sporten. 'Zij is mijn hart, ik ben haar benen.' http://tinyurl.com/8jp85pf 

Rake woorden van Annemarie Haverkamp in Linda. over echo's op http://www.koekemokke.nl/?p=997 

Laatste reacties

In de zomer van 2010 is een piepklein meisje geboren. Merle was niet zomaar een meisje, twee dagen na haar geboorte bleek ze gehandicapt te zijn. Merle was vooral een bikkeltje. Haar moeder schrijft hier waarom.

Laatste artikelen
Lees meer...   (4 reacties)

Hema, sterren, hemelEr gaat geen dag voorbij, dat ik niet aan haar denk. Sinds Merles dood, vind ik Moederdag dus best dubbel. Ik ben ontzettend dankbaar voor de twee prachtige dochters die ik elke dag kan knuffelen, maar mis die ene die juist zo van kroelen hield nog een beetje extra.
Blijkbaar moet Elin vandaag ook aan haar denken. 
"Mama, Merle zat als eerste in jouw buik hè?"
"Ja, lieverd."
"Merle was ziek hè, mama? Niemand kon haar beter maken."
"Nee, dat is helaas niemand gelukt"
"Alle dokters hebben het geprobeerd hè?"
"Dat klopt ja."
"Nu is ze dood hè, mama? Merles hartje is gestopt met kloppen, toch?"







Lees meer...   (3 reacties)

FacebookDaar zitten ze dan. Ze zijn allemaal ouder geworden. Er zijn meer krullen gegroeid. Hun fijngeboude lichamen zijn gegroeid, al zijn ze nog steeds klein voor hun leeftijd. Ze kunnen zitten, sommigen staan en een enkeling kan zelfs lopen. De blik in hun prachtige ogen is open en verwonderd, als een baby die de grote vreemde wereld bekijkt. Maar ze zijn geen baby's, ze zijn vijf, acht of twaalf jaar oud. Ze dragen orthopedische schoenen, er staan rolstoelen aan de zijkant geparkeerd. Hun ogen hangen een beetje, sommigen kijken scheel. Handen staan in een vreemde kromming, dunne benen liggen zoals anderen ze hebben neergelegd. De kinderen liggen lekker ontspannen in een ballenbad of kijken naar gekleurde lichtjes in de snoezelkamer. Voor de foto's heeft hun moeder het kwijl op hun kin nog even weg geveegd, de elektrische pompen voor sondevoeding zijn subtiel buiten beeld gezet. Ik herken het, dat deed ik zelf ook altijd.

Lees meer...   (4 reacties)

Surgical instruments Eramus MCElin spreekt nog geen volzinnen ABN, maar ze kan ons goed duidelijk maken wat ze wil. En wat ze wil weten. Zo wil ze elke dag weten wat papa doet op zijn werk. Hoe leg je aan een kind van een uit wat een operatieassistent in het ziekenhuis doet?
"Er komen mensen bij papa met pijn."
"Au!"
"Ja, ze hebben pijn. In hun knie of in hun rug."
"Rug."
"Of hun arm, dat kan ook."
Ze trekt een sip gezicht. Pijn, dat is niet leuk.
"En dan zegt papa: 'Kom maar hier.' En dan gaat hij ze helpen."
"Ja. Papa helpen!" Het klinkt alsof ze dat een goed idee vindt.

 


Lees meer...   (1 reactie)

DraadjesElke ochtend loop ik op de trap langs je foto en je piepkleine eerste rompertje. Elke keer als ik mijn telefoon gebruik, zie ik jouw lachende gezicht in mijn beginscherm. Ook al heb ik een nieuwe telefoon gekocht, ik kon geen andere afbeelding kiezen. Elke avond branden we een kaarsje voor je, de Marskramer heeft een trouwe klant aan ons. Weet je dat er geen dag voorbij gaat, dat ik niet aan je denk? Aan je eigenwijze koppie, je zachte blonde haartjes en je mooie blauwe ogen? Weet je dat jouw favoriete liedje nog steeds de tranen in onze ogen kan toveren?

 

 

Lees meer...   (8 reacties)

ChocoWe zijn het echt niet vergeten, alle extra zorg en zorgen die we er gratis bij kregen toen Merle vier jaar geleden geboren werd. Totaal onvoorbereid werden we door schade en schande wijs in de wereld van talloze medisch specialisten, ingewikkelde indicatiestellingen en moeilijk te verkrijgen thuiszorgmiddelen. Alsof Merle als kind niet al genoeg van ons vroeg, kregen we er haast een fulltime functie bij. We werden haar secretaresse, advocaat en therapeut tegelijk. We leerden de mores van de wereld van zorgintensieve kinderen met vallen en opstaan kennen. We vierden kleine feestjes bij geslaagde missies en voelden irritatie, wanhoop en boosheid wanneer het niet lukte.

 

 

Lees meer...   (6 reacties)

GumHet is bijna een jaar geleden. Een heel jaar is voorbij, waarin ze niet meer bij ons is. Ze is een 'weet je nog' geworden. Verleden tijd. Weet je nog hoe hard ze kon spetteren in bad? Weet je nog hoe lekker ze zich op je schoot kon nestelen? Weet je nog dat ze zo'n hekel aan kou had? Met een glimlach denken we terug aan de mooie momenten die we met haar gehad hebben. We koesteren die herinneringen als kostbare schatten. Regelmatig halen we ze tevoorschijn en poetsen we ze op, tot ze weer glimmen.

Aan de ene kant kan ik bijna niet geloven dat het 'pas' een jaar geleden is, dat ze er zomaar tussenuit piepte. Haar kleding hangt nog in haar kast. Ik weet nog steeds haar patientnummer van het ziekenhuis en de hoeveelheden van haar voeding en drie soorten anti-epileptica uit mijn hoofd. Ik volg haar vriendjes en vriendinnetjes met WHS en wil elk detail over nieuwe medicatie en verantwoorde stoeltjes kennen. Haar naam staat nog op haar slaapkamerdeur. Als ze hier morgen weer was, zou daar voor mijn gevoel niets geks aan zijn en zou ik alles zo weer oppakken.

Lees meer...   (1 reactie)

SchaapjeIk blijf me verbazen over het verschil tussen Merle en haar kleine zus. Natuurlijk, ik weet wel dat het niet eerlijk is om de meisjes te vergelijken, maar het gebeurt toch. Ik kan er niks aan doen. Alles is anders. Terwijl ik dit schrijf, ligt Elin boven in haar bedje te slapen. Ze heeft geen metertje om haar teen, dat me waarschuwt als haar hartslag te hoog wordt of haar zuurstofgehalte te laag. Er staat geen ampul met een zwaar slaapmiddel klaar, voor als ze een epilepsieaanval krijgt. Via de babyfoon hoor ik haar straks vanzelf wel brabbelen als ze wakker wordt. Of roepen als ze honger heeft.

 

 

Lees meer...   (1 reactie)

Roze dekentjeIk ben weer terug. En ik voel meteen weer zo machteloos als zo vaak. Waarom laten ze ons hier gewoon zitten? Waarom helpen ze ons niet? De wachtkamer stroomt vol. Ouders komen binnen met hun kinderen. Ze moeten aan de balie vertellen wat er aan de hand is. Daar krijgen ze een code. Groen betekent dat het niks ernstigs is en dat je makkelijk nog een poosje kan wachten. Bij geel word je binnen een uur geholpen. Met oranje zit je zeker niet voor niks op de Spoedeisende hulp en krijg je binnen 30 minuten hulp en als je rood hebt, komt er meteen een dokter.

Wij hebben groen gekregen. Gezellige kleur, groen. Is dat niet de kleur van de rust? Wat ironisch. Ik zie mensen binnen komen met veel minder erge dingen. Kleine snijwond op het voorhoofd. Ze krijgen code geel. Een snotneus: op zijn minst oranje. Een kind dat zó hard gilt, dat er volgens mij nooit iets heel ernstigs mis kan zijn, krijgt meteen rood. Een arts ontfermt zich meteen over haar. In het kantoortje zitten verpleegkundigen rustig een kopje koffie met elkaar te drinken.

Lees meer...   (4 reacties)

chocolademousseDrie jaar geleden wisten we nog van niks. Ja, ons kindje zou een kleine schisis hebben en was wat klein. En na de geboorte zou ze extra goed onderzocht worden door een kinderarts. Dat vonden we niet zo erg, na alle doemscenario's die tijdens de zwangerschap boven ons hoofd hadden gehangen. Ernstige syndromen, geestelijke handicaps en grote lichamelijke problemen; gelukkig wees de vruchtwaterpunctie uit dat alles bij ons meisje normaal was.

 

 

 

 

 

 

 

 

Lees meer...   (2 reacties)